Mijn verhaal

Ik ben geboren op 4 januari 1976 te Oostburg in Zeeland. Heb een onbezorgde, fijne jeugd gehad tot op 19-jarige leeftijd mijn toekomst een andere weg insloeg en besloot het leven iets moeilijker te maken.

Tijdens mijn opleiding MDGO kreeg ik in 1995 de diagnose Multiple Sclerose (Relapsing Remitting). Dit was voor mij een hele schok, mijn leven stortte in en het eerste wat ik dacht was: ‘Ik kan maar beter met mijn opleiding stoppen. Het zal niet lang meer duren en dan kan ik niks meer’.

Integendeel!! Ik heb mijn opleiding gewoon afgerond en ben met volle moed begonnen aan een opleiding tot verpleegkundige.

Goed gekozen???

Ja wat betreft de keuze. Nee wat betreft mijn gezondheid. De opleiding bestond uit werken en leren. Halverwege mijn opleiding kreeg ik mijn eerste grote schub. Ik belandde in de ziektewet en kreeg in het ziekenhuis een Prednisolonkuur op de afdeling waar ik zelf gewerkt had.

Ik heb toen in die tijd zelf gekozen om met mijn opleiding te stoppen vanwege mijn gezondheid.
Ik was wel zo slim geweest om een andere baan in een verzorgingshuis te zoeken zodat ik niet zonder werk kwam te zitten. Ondanks dat die werkgever wist dat ik multiple sclerose had, heeft hij me in mijn proeftijd ontslagen omdat ik niet kon beginnen vanwege een schub.

Met als gevolg dat ik volgens het UWV geen recht had op een uitkering en ik een half jaar zonder geld kwam te zitten. Gelukkig heb ik toen de nodige juridische hulp gekregen, die ervoor gezorgd heeft dat ik alsnog mijn geld gekregen heb. Toen kwam ik thuis te zitten.

Totdat mijn arbo-arts mij via de wet REA begeleid heeft naar een ander verzorgingstehuis voor 16 uur, ik was ondertussen 45-55% afgekeurd dus ik mocht niet meer dan 20 uur werken. Het werk kon ik wederom niet volhouden vanwege mijn MS, dus kreeg ik aangepast werk. Mijn jaarcontract is daar niet verlengd.

Ik ben in die periode ook afgekeurd voor 80-100%. Ikzelf heb toen bij het UWV verzocht om omscholing en deze gevolgd. Ben na de omscholing weer via de wet REA aan het werk gekomen.Ik kreeg een baan op kantoor bij een elektronica bedrijf. Mijn contract werd na drie keer verlengen niet omgezet in een contract voor onbepaalde tijd. Ik vermoed dat dit wederom te wijten is aan mijn gezondheid.

Mijn mening is dus dat het voor chronisch zieken moeilijk is om aan werk te komen, maar zeer zeker ook moeilijk om dit te behouden!

Ik zit nu nog altijd 80-100% in de WAO. Werken gaat jammer genoeg niet meer, dus probeer ik me te vermaken met het internet voor zolang ik dat volhoudt. Mijn andere hobby’s zijn kaartjes maken, lezen, films en zo goed en slecht als het lukt het theater bezoeken.